تقدیم به تنها بهانه زندگیم ...
" عشــق مـن "
تـو تـنـها بـتی هســـتی کـه شــکســتـه هـایـت هــم بـر مـن
" خــدایی می کـنـــد ..."
کــاش می دانـســـتی در ایـن کویـر تـنـهایی
تـو را داشـــتـن حـس خــیـس بــاران اســـت !

بهشـــت فــاصـله ی پــلک بـالا و پــایین مــن اســـت ،
وقــتی که بـه " تـــو " نـگاه مــیـکنــم ...
دلــم تـنـگ اســـت امـا هـنـــوز تـو در آن جــا می شـــوی ،
چــقـدر ابعـــاد بـودنـت عجــیـب اســــت !

در خــاطــری که " تـویی " ،دیـگــران فـراموشـــند ،
بـگــذار در گوشـــت بـگویـم "میخــواهـمت" ،
ایـن خـلاصــه ی تـمــام حـرفهای عاشــقانه ی دنـیـاســـت ...

+ نوشته شده در جمعه سی و یکم خرداد ۱۳۹۲ ساعت 13:13 توسط نســـیم دختـر تنهــــــ♥ــــــایــے

